WANDELEN & PELGRIMEREN
 Jan en Marian van Mierlo  

HET PAD 

'alleen' 

(Waarom ga ik (Jan) alleen op pad)
Ja!
De vraag werd gesteld
Ik gaf antwoord
Ja zei ik
Ja

Op dat moment werden vluchtwegen versperd
Gingen achterdeurtjes dicht
Was er niets meer om me in of achter te verschuilen
Was er geen donker meer om ongezien te zijn


Lifeline ontkoppeld
Vangnet opgerold
Er waren geen helpende handen meer
Vanaf hier moest ik alleen verder

Ik weet niet precies wanneer
of tegen wie of wat ik het zei
maar ik zei het

Ja zei ik 
Ja

Ik ga

Dineke de Velde Harsenhorst

Mei 2020  

Nu voor het eerst ga ik in mijn eentje de Langeastandswandelpaden (LAW'S) ervaren. 

Marian heeft er voor gekozen om deze zogenaamde meerdaagse trektochten niet meer te maken. Ze stopt zeer zeker niet met het wandelen! In eigen land dus nog wel stevige wandelevenementen (Die overigens ook op mijn lijstje staan) zoals de:  

  • 4 Daagse in Nijmegen. 
  • 2 Kennedymarsen: Someren en Sittard
  • 2 Daags naar Kevelaer.
  • 2 Daagse processie Valkenswaard-Handel.
  • Elfstedentocht.   

Voor mij breekt er nu een volkomen nieuw wandeltijdperk aan: "HET PAD ALLEEN". Ik heb inmiddels al heel wat kilometers gemaakt in mijn eentje. Dit om te ervaren, hoe dit voelt. En nee, alleen lopen is niet alleen. 

Alleen lopen heeft een andere dynamiek, je beweegt je, op je eigen ritme, met je eigen gedachten. Nu ik alleen ben merk ik, dat ik eerder contact maak met anderen. Inmiddels ben ik al aardig gewend geraakt aan het alleen lopen, maar ik blijf mijn wandelmaatje wel missen.

Het onderstaand gedicht (Haiku) vind ik heel goed aansluiten bij mijn nieuwe wandeltijdperk. Het is geschreven door een doorgewinterde  Belgische wandelaarster en taalvirtuoos: Isabelle Bambust. Wij hadden het genoegen om haar en haar partner Christophe, op onze voetreis naar Rome in 2014 te ontmoeten.

 

chemin

weg van het gareel

oef nu ben ik niemand meer

alleen nog mezelf

isabelle bambust - 21 november 2019